ଅମରୀ

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀ

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ 'ଅମରୀ' ଏକ ଏମିତି ବହି, ଯାହା ପାଠକକୁ ଜୀବନର ଅତି ନିକଟତର କରିଥାଏ । ଏହି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସାରାଂଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମେ ବହିଟିର ଆତ୍ମା ଓ ଏହାର କାହାଣୀକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଯାହା ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବହିଟି ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ଏକ ଆଗ୍ରହ ସୃଷ୍ଟି କରିବ ।

ପରିଚୟ

‘ଅମରୀ’ କେବଳ ଏକ କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ସମୟର ପରିବର୍ତ୍ତନ ସହ ମଣିଷର ସଂଘର୍ଷ ଓ ସ୍ଥିତିସ୍ଥାପକତାର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଦଲିଲ୍। ଏହି ବହିଟି ଆମକୁ ଏମିତି ଏକ ଦୁନିଆକୁ ନେଇଯାଏ, ଯେଉଁଠି ସାଧାରଣ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଅସାଧାରଣ ଭାବନା ଲୁଚି ରହିଥାଏ । ବହିଟିର ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ ହେଉଛି ମଣିଷ ଜୀବନର ଅନିଶ୍ଚିତତା ଏବଂ ସେହି ଅନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚି ରହିବାର ଦୁର୍ବାର ଇଚ୍ଛା । ବହିର ନାମ 'ଅମରୀ' ଯେପରି ସୂଚାଉଛି, ଏହା ସେହି ସବୁ ଜିନିଷ ବିଷୟରେ ଯାହା କେବେ ମରେ ନାହିଁ - ଅର୍ଥାତ୍ ସ୍ମୃତି, ସମ୍ପର୍କ ଏବଂ ମାନବୀୟ ମୂଲ୍ୟବୋଧ । ଏହି କାହାଣୀ ପାଠକକୁ ଏକ ଭାବପ୍ରବଣ ଯାତ୍ରାରେ ନେଇଯାଏ, ଯେଉଁଠି ସେ କେତେବେଳେ ହସିଥାଏ ତ କେତେବେଳେ ଅତୀତର ସ୍ମୃତିରେ ବୁଡ଼ି ରହି ଆଖି ଓଦା କରିଥାଏ ।

ପୃଷ୍ଠଭୂମି

କାହାଣୀର ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଏକ ପାରମ୍ପରିକ ଓଡ଼ିଆ ପରିବେଶକୁ ନେଇ ଗଢ଼ିଉଠିଛି । ଏଥିରେ ଗୋଟିଏ ପଟେ ଗାଁର ସରଳତା ଓ ଅନ୍ୟପଟେ ସହରୀ ସଭ୍ୟତାର ପ୍ରଭାବକୁ ଦର୍ଶାଯାଇଛି । କାହାଣୀର ସମୟ ଅନୁସାରେ ସମାଜରେ ଆସୁଥିବା ପରିବର୍ତ୍ତନଗୁଡ଼ିକୁ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଚିତ୍ରଣ କରାଯାଇଛି । ବିଶେଷ କରି ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଦୋକାନ ବା ଚା’ ଖଟିକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଏହି ପୃଷ୍ଠଭୂମି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଶ୍ରେଣୀର ମଣିଷ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଜୀବନର ଦର୍ଶନ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରନ୍ତି । ଗାଁର ପୋଖରୀ ତୁଠ, ସ୍କୁଲ ଘର ଏବଂ ବଜାରର ସେହି ପରିଚିତ କୋଳାହଳ ମଧ୍ୟରେ କାହାଣୀଟି ଗତିଶୀଳ ହୁଏ ।

ପ୍ରମୁଖ ଚରିତ୍ର

ବୁଢ଼ା : ଏହି କାହାଣୀର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଚରିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଜଣେ ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ 'ବୁଢ଼ା' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରନ୍ତି। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଅତୀତର ଜଣେ ସାକ୍ଷୀ । ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ ଏକ ପ୍ରକାରର ଗମ୍ଭୀରତା ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ରହିଛି । ସେ ବହୁତ କମ୍ କଥା କୁହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ନିରବତା ବହୁତ କିଛି କହିଯାଏ ।

ଲଲୁ : ଲଲୁ ଏହି କାହାଣୀର ଜଣେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଚରିତ୍ର । ସେ ପ୍ରାୟତଃ ଦୋକାନ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହନ୍ତି । ଲଲୁ ଚରିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ଲେଖକ ସାଧାରଣ ମଣିଷର ଦୈନନ୍ଦିନ ସଂଘର୍ଷକୁ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ବୁଢ଼ା ସହିତ ଏକ ନିଆରା ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ସମ୍ମାନ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟତା ଉଭୟ ଭରି ରହିଛି ।
 

ତାପସ : ତାପସ ଏକ ଶିକ୍ଷିତ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ମନୋଭାବର ଚରିତ୍ର ଭାବରେ ଉଭା ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ ସମାଜର ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟକୁ ଅଲଗା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ କାହାଣୀରେ ନୂତନ ଚିନ୍ତାଧାରାର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି ।

ସନାତନ : ସନାତନ ଚରିତ୍ରଟି କାହାଣୀରେ ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତି ଏବଂ ସମ୍ପର୍କର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରେ । ସେ ନିଜର ଚିନ୍ତା ଓ କାମ ମାଧ୍ୟମରେ କାହାଣୀକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।

ଏହା ବ୍ୟତୀତ ବୁଦଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ଗୌଣ ଚରିତ୍ର ରହିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଗାଁ ଏବଂ ସହରର ସେହି ପରିବେଶକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଏବଂ ଛୋଟ ଛୋଟ ବିବାଦ କାହାଣୀରେ ପ୍ରାଣ ସଞ୍ଚାର କରିଥାଏ ।

ବିଷୟବସ୍ତୁ

ଲଲୁର ଦୋକାନ: ଜୀବନର ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ କାହାଣୀର ମୁଖ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ହେଉଛି ଲଲୁର ଛୋଟ ଦୋକାନ । ଏହି ଦୋକାନଟି କେବଳ ଚିନି, ଚାଉଳ କିମ୍ବା ଚା’ ବିକ୍ରିର ସ୍ଥାନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ସମାଜର ବିଭିନ୍ନ ଚରିତ୍ରଙ୍କ ମିଳନସ୍ଥଳ । ସକାଳର ପ୍ରଥମ କିରଣ ସହିତ ଲଲୁ ଯେତେବେଳେ ଦୋକାନ ଖୋଲନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେଠାକୁ ଆସୁଥିବା ଗ୍ରାହକମାନଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତାରୁ ହିଁ କାହାଣୀର ଗତିଶୀଳତା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ସେଠାରେ ଗାଁର ବେକାର ଯୁବକ, ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ବୃଦ୍ଧ, ସ୍କୁଲ ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଶ୍ରମିକଙ୍କର ଭିଡ଼ ଜମେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିର ନିଜସ୍ୱ ଏକ କାହାଣୀ ଥାଏ, ଏକ ସଂଘର୍ଷ ଥାଏ, ଯାହା ସେମାନେ ଲଲୁଙ୍କ ସହ ବାଣ୍ଟିଥାନ୍ତି । ଲଲୁ ହେଉଛନ୍ତି ସେହି ସବୁ ଭାବନାର ଶ୍ରୋତା । ସେ ନିଜର ଦୈନନ୍ଦିନ ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୁଖ-ଦୁଃଖକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।

ସମୟର ନିରବ ସାକ୍ଷୀ ଏହି ଦୋକାନର ସବୁଠାରୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ରହସ୍ୟମୟ ଚରିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି 'ବୁଢ଼ା' । ସେ ସବୁଦିନ ଦୋକାନ ପାଖରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ବସିରହନ୍ତି । ସେ ବହୁତ କମ୍ କଥା କୁହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଚାହାଣିରେ ଅତୀତର ଅନେକ ଅକୁହା କାହାଣୀ ଲୁଚି ରହିଥାଏ । ଲେଖକ ଏହି ବୁଢ଼ା ଚରିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ସମୟର ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ଆଜିର ଯୁବପିଢ଼ି ମୋବାଇଲ୍ ବା ଆଧୁନିକତାର ଚାକଚକ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରୁହନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ବୁଢ଼ା ସେହି ପୁରୁଣା ଦିନର ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଏବଂ ସରଳତାକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନର ଅର୍ଥ କେବଳ ବଞ୍ଚିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ଅନ୍ୟର କାମରେ ଆସିବା । ସେ ଦୋକାନକୁ ଆସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଚୁପଚାପ୍ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତି, କିଏ କେତେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ହେଉଛି ଆଉ କିଏ କେତେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ତାହା ସେ ନିଜର ଅଭିଜ୍ଞତା ଆଖିରେ ପଢ଼ିପାରନ୍ତି ।

ନୂଆ ଓ ପୁରୁଣା ଭିତରର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କାହାଣୀର ଅନ୍ୟତମ ବିଷୟବସ୍ତୁ ହେଉଛି ପିଢ଼ିର ଅନ୍ତର-। କାହାଣୀରେ ତାପସ ଏକ ଶିକ୍ଷିତ ଏବଂ ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଚରିତ୍ର ଭାବରେ ଉଭା ହୋଇଥିବା ବେଳେ ସନାତନ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ପାରମ୍ପରିକ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ରହିଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିବା ଆଲୋଚନା ଓ ଯୁକ୍ତିତର୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସମାଜରେ ଆସୁଥିବା ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ବ୍ୟଙ୍ଗ କରାଯାଇଛି । ସହରର ବଢୁଥିବା ପ୍ରଭାବ କିପରି ଗାଁର ସ୍ନେହ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ କ୍ଷୟ କରୁଛି, ତାହା ଏଠାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ବିଶେଷ କରି ସେହି ଘଟଣାଟି ଯେଉଁଠି ପୁରୁଣା ଘର କିମ୍ବା ଜମି ବିକ୍ରି କରି ସହରକୁ ଯିବାର ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ବୁଢ଼ା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିଢ଼ିର ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଯେଉଁ କଷ୍ଟ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ତାହା ପାଠକକୁ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟଥିତ କରେ ।

ସାଇକେଲ ଘଟଣା ବହିରେ ସାଇକେଲକୁ ନେଇ ଯେଉଁ ଉପକାହାଣୀ ରହିଛି, ତାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ । ଏକ ସାଧାରଣ ସାଇକେଲ କିଣିବା ଜଣେ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ବା ଗରିବ ମଣିଷ ପାଇଁ କିପରି ଏକ ବିରାଟ ସଫଳତା ହୋଇପାରେ, ତାହା ଏଥିରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି । ସାଇକେଲଟିଏ କିଣିବାର ସେହି ଉତ୍ସାହ, ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କ ମନରେ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିବା କୌତୂହଳ ଏବଂ ତାକୁ ସାଇତି ରଖିବାର ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ, ତାହା ଆମକୁ ଜୀବନର ଛୋଟ ଛୋଟ ଖୁସିକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା ଶିଖାଏ । ଏହି ସାଇକେଲ କେବଳ ଏକ ଯାନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ମଣିଷର ସମ୍ମାନ ଏବଂ ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତିର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି ।

ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ କାହାଣୀର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଗ ହେଉଛି ଲଲୁର ଆର୍ଥିକ ସଂଘର୍ଷ । ସବୁଦିନ ଗ୍ରାହକଙ୍କ ସହ ହସିହସି କଥା ହେଉଥିବା ଲଲୁଙ୍କ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଅଭାବ ରହିଛି । ଘରର ଚୁଲି ଜଳିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ କିପରି ହିସାବ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କେମିତି କେବେ କେବେ ଉଧାରରେ ମଧ୍ୟ ଜିନିଷ ଦେବାକୁ ପଡ଼େ, ତାହା ଲେଖକ ଖୁବ୍ ନିଚ୍ଛକ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଉଛି, ଏହି ଅଭାବ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଲଲୁଙ୍କ ମନରେ କୌଣସି ଅସନ୍ତୋଷ ନାହିଁ । ସେ ନିଜର ଶାନ୍ତି ଖୋଜନ୍ତି ଅନ୍ୟର ସେବାରେ ଏବଂ ବୁଢ଼ାଙ୍କ ପରି ଗୁରୁଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ । ପୁସ୍ତକଟି ଦର୍ଶାଏ ଯେ ଧନ ନୁହେଁ, ବରଂ ମନର ଶାନ୍ତି ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସମ୍ପଦ ।

ସମାଜ ଓ ନୀତିଶିକ୍ଷା ବହିର ବିଭିନ୍ନ ପୃଷ୍ଠାରେ ଲେଖକ ସମାଜର କିଛି କଠୋର ସତ୍ୟକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଛନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଘଟଣାକୁ ନେଇ ଗାଁରେ ଆଲୋଚନା ହୁଏ, ସେତେବେଳେ କେମିତି ଲୋକମାନେ ନିଜ ନିଜର ସୁବିଧା ଅନୁସାରେ ମତ ବଦଳାନ୍ତି, ତାହା ବ୍ୟଙ୍ଗାତ୍ମକ ଶୈଳୀରେ ଲେଖାଯାଇଛି । ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ଗରିବ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ସରକାରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅବହେଳାକୁ ମଧ୍ୟ କାହାଣୀରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଛି। ଚରିତ୍ରମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହା ବାର୍ତ୍ତା ଦିଆଯାଇଛି ଯେ, ଯଦି ସମାଜରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବାକୁ ହୁଏ, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ମଣିଷକୁ ନିଜର ଚିନ୍ତାଧାରା ବଦଳାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ ।

ରହସ୍ୟମୟ ନିରବତା ଓ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କାହାଣୀରେ ଏମିତି କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅଛି ଯାହା ପାଠକଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରାଏ। ବୁଢ଼ାଙ୍କର ଅତୀତ ସହିତ ଜଡ଼ିତ କିଛି ଗୁମର କଥା କାହାଣୀକୁ ରହସ୍ୟମୟ କରିଛି । ସେ କାହିଁକି ଏକୁଟିଆ ରହନ୍ତି ? ତାଙ୍କର ପରିବାର କାହିଁ ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକ କାହାଣୀର ଶେଷ ଭାଗ ଯାଏଁ ରୋମାଞ୍ଚ ସୃଷ୍ଟି କରେ । କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଜଣାପଡ଼େ ଯେ ବୁଢ଼ା ହେଉଛନ୍ତି ସମଗ୍ର ଗାଁର ମଙ୍ଗଳକାଂକ୍ଷୀ, ଯିଏ ନିଜର କଷ୍ଟକୁ ଲୁଚାଇ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ।

ଶେଷ ପରିଣତି କାହାଣୀଟି ଯେତେବେଳେ ପରିଣତି ଆଡ଼କୁ ଗତି କରେ, ସେତେବେଳେ ପାଠକଙ୍କ ମନରେ ଏକ ପ୍ରକାରର ଶୂନ୍ୟତା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ । ବୁଢ଼ାଙ୍କର ଶେଷ ସମୟର ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ । ସେ ସବୁକିଛି ତ୍ୟାଗ କରି ମଧ୍ୟ କିଛି ଅମୂଲ୍ୟ ଜିନିଷ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି । ଲଲୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ଯେ ବୁଢ଼ା କେଉଁଆଡ଼େ ଯାଇନାହାନ୍ତି, ବରଂ ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି କଥାରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଉପଦେଶରେ ଏବଂ ଦୋକାନର ସେହି ଖାଲି ଚଉକିରେ ଅମର ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି । ଏହାହିଁ ବହିର ନାମକରଣ 'ଅମରୀ'ର ପ୍ରକୃତ ସାର୍ଥକତା। ଜୀବନର ନଶ୍ୱରତା ମଧ୍ୟରେ ମାନବିକତାର ଯେଉଁ ଅମର ଅଂଶ ରହିଛି, ତାହାହିଁ 'ଅମରୀ' ।

ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସାରଂଶର ନିର୍ଯ୍ୟାସ ସମଗ୍ର ବିଷୟବସ୍ତୁକୁ ଦେଖିଲେ ଜଣାପଡ଼େ ଯେ, 'ଅମରୀ' କେବଳ ଲଲୁ କିମ୍ବା ବୁଢ଼ାଙ୍କ କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର କାହାଣୀ । ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଘଟଣା ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଆମକୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ, ଦୁନିଆରେ ସବୁକିଛି ସମୟ ସହ ବଦଳିଯାଏ, କିନ୍ତୁ କିଛି ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଏବଂ ସ୍ମୃତି କେବେ ମରେ ନାହିଁ। ଏହି ବହିଟି ପାଠକକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ ନିଜ ଜୀବନର ସେହି ଛୋଟ ଛୋଟ ଅଂଶକୁ ପୁଣି ଥରେ ଖୋଜିବା ପାଇଁ, ଯାହାକୁ ସେ ଆଜିର ଭିଡ଼ ଭିତରେ ହରାଇ ବସିଛି ।

ଏହି ସାରାଂଶ କେବଳ ବହିଟିର ମୁଖ୍ୟ ଢାଞ୍ଚାକୁ ଦର୍ଶାଉଛି । ବହିଟିର ପ୍ରକୃତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଏହାର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଶବ୍ଦ ଏବଂ ବାକ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହିଛି । ଆପଣ ଯଦି ଜୀବନର ସେହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅନୁଭବଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁସ୍ତକଟି ପଢ଼ିବାକୁ ନିହାତି ଭାବେ ଆଗ୍ରହୀ ହେବେ ।

ଉପସଂହାର

'ଅମରୀ' କେବଳ ପଢ଼ିବାର ବହି ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ଅନୁଭବ କରିବାର ବହି । ଏହା ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଜୀବନରେ ଯେତେ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ମାନବିକତା ଏବଂ ସମ୍ପର୍କର ଗୁରୁତ୍ୱ କେବେ କମିବ ନାହିଁ । ବହିଟିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୃଷ୍ଠାରେ ଏକ ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଗଭୀରତା ରହିଛି, ଯାହା ଆଜିକାଲିର ଅସ୍ଥିର ଜୀବନରେ ବହୁତ ଦରକାରୀ ।

ଯଦି ଆପଣ ଜୀବନର ବାସ୍ତବତାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ଏବଂ ଓଡ଼ିଶାର ସେହି ପରିଚିତ ପରିବେଶ ଭିତରେ ନିଜକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ 'ଅମରୀ' ନିଶ୍ଚୟ ପଢ଼ନ୍ତୁ। ଏହି କାହାଣୀ ଆପଣଙ୍କ ସହ ବହୁ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ଜୀବନ ପ୍ରତି ଏକ ନୂଆ ନଜରିଆ ଦେବ । ଏହି ପୁସ୍ତକଟିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରସାସ୍ୱାଦନ କରିବା ପାଇଁ ଏହାକୁ ଆଦ୍ୟରୁ ପ୍ରାନ୍ତ ଯାଏଁ ପଢ଼ିବା ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ । ଆଶା କରେ, ଏହି ସାରାଂଶ ପଢ଼ିବା ପରେ ଆପଣ ଏହି ସୁନ୍ଦର ବହିଟିକୁ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ ଆଗ୍ରହୀ ହେବେ ।